Güldün

Güldün ya bana...

İşte o an bir şey oldu.

Sanki uzun zamandır kapalı duran,

Bir pencere aralandı içimde,

Ve her şeyin anlamı,

Yeniden yazıldı sözlüğümde.

Kelimelerin anlamı değişti mesela,

"Yalnızlık" artık o kadar kasvetli değil,

"Umut" daha tanıdık.

"Sen" ise boşlukları dolduran ışık

 

Dünya ne kadar güzelmiş.

Bulutlar havada yüzen pamuklar gibi,

Gökyüzü çocukluğumun uçan denizi.

Hep böyle sabırsızlıkla mı beklerdik güneşi?

Fark etmemişim.

Belki de farkettim ama önemsemedim.

 

Unuttum.

Bir kuşun huzur veren melodisini,

Akşamüstü gölgelerinin

Uzayıp giden sessizliğini,

Şehrin gürültüsüne rağmen,

Kendimle yaptığım sessiz sohbetleri,

 

Sonra sen güldün.

Hatırladım.

 

Tuhaf, değil mi?

Bir gülüş…

Sıradan dediğimiz bir an…

Bir insanı nasıl değiştirebilir ki?

Dünya bir gülüşle nasıl farklı renklere boyanabilir?

 

Sen güldün,

Ben kendimi gördüm.

Basit ama mucizevi.

 

İyi ki geldin.

Hoşgeldin.