Kasım Gibi

Işıltısını verdi cömertçe güneş yüzüne Miranda’nın. Kaşlarından başlayarak yumuşayan yüz hatlarına, hızlıca nüfuz etti, Kasım’ın acı tatlı mayhoşluğu. Turuncu, yeşil,  kahvesiyle sararan yapraklarını döktü ama sancısız. Yerden avuçladığı gazellere baktı hayranlıkla. Ne garip, hem canlı hem cansız. Kasım’ın aforizması da bu olsa gerek; yok oluş ve var oluş bir arada… Turuncu olana takıldı gözleri... Hep çok severdi bu rengi zaten.  Adı gibiydi Miranda’nın  “hayranlığa layık”…

Diline dolandı yine en sevdiği şarkı esefli esefli:

“Yaprak döker bir yanımız,

Bir yanımız bahar bahçe”

Sonra onun sözleri geldi aklına; sen de böylesin işte Miranda!

Kasım gibi…