Babalar Günü

Özel günler yaklaştığında hep sinirlerim bozulur. Bu bebeler hep analarını düşünürler, onu memnun etmek için haftalar öncesinden hazırlıklar yapmaya başlarlar. Sevimli sürprizlerle annelerinin yüzünü güldürmeyi iyi becerirler. Sıra bana gelince koskoca bir sıfır, hatta hatırlamazlar bile. “Aaaa! Bugün senin doğum günün müydü?  Bari gelirken pasta getirseydin.” diye, bir de beni eleştirirler. İçimden “Ananız olsa böyle mi davranırdınız?” diye, düşünürüm ama onlara hiç belli etmem.

Babalar günü yaklaşıyor, ofiste arkadaşlarım planlar yapıyorlar. “Nereye gidilecek, hangi mönüler var, hava kaç derece olacak, acaba çocuklar bu sefer ne hediye verecekler?”

Kendimi teselli ediyorum “Daha, Anneler Günü’nde aldığımız kolyenin taksitleri bitmedi. Şimdi bana hediye alsalar, onu da ben ödeyeceğim.”

Kendimle mücadele ediyorum, ama içimde küçük bir umut var. Belki bu sefer atlamazlar. Dalgın dalgın eve yürürken bu konuya neden bu kadar takıldığımı düşünüyorum, yaşlanıyor muyum acaba?

Pazar sabahı, mutfaktan tabak sesleri geliyor. Acaba aşkım, kızları kahvaltıya mı çağırdı? Hep birlikte neşeli bir kahvaltı, bana uyar, belki bir küçük hediye de almışlardır. Amaaan! Ne alacaklar, erkeğe hediye seçmek zor. Belki bir kitap, okumaktan sıkılıyorum ama söz o kitabı okuyacağım. Ben yatakta hayaller kurarken telefon çaldı, terliklerimi giyemeden koştum, açtım;

-Babacığım günaydın, nasılsın?

Güzel kızımın sesini duyunca yüreğim ısındı, herhalde Babalar Günü’mü kutlayacak. Daha benim cevabımı almadan;

-Annemi versene!

İsteksizce telefonu uzattım. Güzel kızının sesini duyan anası, cıvıldayarak konuşuyor. Anladığım kadarıyla arkadaşlarıyla pikniğe gideceklermiş, kek tarifi soruyor.

İçim birden soğudu, simit alma bahanesiyle hemen evden çıktım, köşedeki parka kadar hızlı adımlarla ilerledim, boş bir çuval gibi ilk banka yığıldım. “Vay arkadaş, neymiş benim çilem! Okut, büyüt, sana bir kutlamayı çok görsünler. Bir kitap yahu nedir ki? Babacığım, seni seviyorum dese o da yeter.”

Gözlüklerimi de almamışım, güneş acımasızca gözlerimi yakıyor, silahım olsa güneşe ateş edeceğim, o derece canım sıkkın.

-Günaydın abi.

Küçücük yavru bana abi dedi, gülesim geldi.

-Günaydın, adın ne senin bakayım?

-Umut ağabeyciğim.

-Bu saatte ne yapıyorsun burada tek başına?

-Bugün Babalar Günü’ymüş. Annem evde gözü yaşlı, bende onun bu hâlini görmek istemedim, çıktım evden.

Sormaya çekindim, ama kendisi uzaklara bakarak cümlesini tamamladı.

-Babamı geçen yıl kaybettik… Yutkundu, çok severdi beni, çok çalıştığı için birlikte az vakit geçirirdik ama hep eğlenirdik. Geceleri hep nöbete kalırdı ama her sabah uyandığımda başucumda bir gofret olurdu. Aslan oğlum derdi bana, bisiklete binmeyi, yüzmeyi, balık tutmayı öğretti bana…

Çocuğa ne demem gerektiğini bilemiyorum, zaten ilk kelime boğazımda düğümlendi.

Gözlerini kaçırdı benden, iki damlacık gözpınarlarında yer etmişti. Nasıl teselli etmem gerektiğini bilmiyordum. El kadar çocuğa, yetişkin muamelesi mi yapmalıydım, böyle durumlarda ne denir ki?

-Bir kahramandı benim babam, geçen yıl bir sokak çatışmasında şehit oldu. Devlet töreni yaptılar, bayrağa sarılı tabutu taşınırken bana da polis elbisesi giydirdiler. Babamla gurur duyuyorum.

Minicik elleri, kot pantolonuna asılı anahtarlığı farkında olmadan çekiştiriyordu. Duygularını dışa vurmaktan çekiniyordu, dertleri derya olmuş bu minik cesur yürek, anlattı ben dinledim, sanırım ihtiyacı da buydu, sustum dinledim.

Kendimi çok şımarık ve bencil hissettim, şu küçücük yavru ne acıları tek başına göğüslemiş, ben hediye peşindeyim.

O küçücük olgunluğuyla;

-Ben güçlüyüm de annemi teselli etmek zor, dedi

-Sen nasıl koca yürekli bir adamsın, diyebildim.

-Peki, senin çocuğun yok mu? Neden buradasın?

-Yok, dedim utanarak. Doğruyu söylesem sanki ona haksızlık olacak.

Cesur yürek, benim çaresiz hâlime üzüldü, pantolonuna asılı Spiderman anahtarlığı çıkardı, bir asker edasıyla;

-Abi, al bu senin hediyen olsun, beni hatırlarsın.

-İşte istediğim armağan buydu, çok ihtiyacım vardı böyle bir hayat dersine, günümü aydınlattın güzel çocuk.